Ustanowienie standardów
Współczesne komputery osobiste są zaledwie dalekimi krewnymi owych pionierskich maszyn. Bazują one na zasadach konstrukcyjnych opracowanych w początku lat 80. (lecz nieustannie modyfikowanych) przez dwie czołowe korporacje: IBM oraz Apple Corp. Komputery PC opanowały domy i biura, podczas, gdy Macintosh są popularne głównie wśród projektantów, grafików oraz przy zaawansowanych pracach edytorskich.
Każdy komputer można rozłożyć na podzespoły: procesor, twardy dysk, napędy dysków elastycznych, kartę graficzną oraz karty wejścia/wyjścia. Wszystkie one są podłączone do wiązki przewodów (szyny zbiorczej), po której przesyłane dane są między nimi informacji. Procesor jest połączony także z pamięcią RAM oraz ROM. Ten drugi rodzaj pamięci jest pamięcią wyłącznie do odczytu i przechowywane w niej dane niezbędne do uruchomienia i pracy maszyny, które zostały tam wpisane fabrycznie i nie mogą zostać zmienione. Najważniejsze komendy znajdują się w Biosie – będącym pamięcią typu ROM. Po każdorazowym włączeniu komputera pobiera on z układu scalonego BIOS odpowiednie instrukcje procedury startowej, które zawierają testy różnych elementów, przygotowują współpracę z ekranem oraz klawiaturą oraz rozpoczynają ładowanie systemu operacyjnego z twardego dysku (lub dyskietki).
Jak już wspomniano, pamięć RAM jest używana do przechowywania danych niezbędnych do wykonania programu oraz wyświetlenia wyników. Pamięć RAM ma postać układów scalonych, czyli kości. Współcześnie układy typu SIMM są powoli zastępowane przez szybsze układy DIMM. Pojedyncze kości pamięci operacyjnej mają dziś pojemność od 4 do 32 MB (miliony bajtów). Jeżeli kości nie wystarczają, współczesne komputery potrafią (dzięki oprogramowaniu) wydzielać pewną część dysku i traktować ją jak kość RAM. Oczywiście taka wirtualna, dyskowa pamięć RAM jest znacznie wolniejsza od rzeczywistego układu scalonego, jednak część używana jest, by dzisiejsze skomplikowane programy mogły pracować.
Podobne wpisy::